شمارهٔ ۳۲ - مختوم به منقبت حضرت ولایت مآب علیه السلام

دور نمودم تا فلک از آستان دوست
دارم تن و دلی چو دهان و میان دوست ۱

دارم دل شکسته و دانم که جای او است
ورنه به دل علاقه ندارم به جان دوست ۲

تا از خودی تو اثری است، گرچه نام
هرگز گمان مبر که بیابی نشان دوست ۳

بیرون بود زقوه ی ما سست بازوان
با ضعف دل کشیدن محکم کمان دوست ۴

باید گذشتن از تن خاکی که این غبار
حائل شده میانه ی ما و میان دوست ۵

گیرد چو سیل حادثه آفاق را تمام
در الامان ما است، بلند آستان دوست ۶

دانی که دوست کیست، علی شاه اولیا
چه بود «محیط» خاک ره پاسبان دوست ۷

از مویه هم چو موی وز ناله شدم چو نای
از دوری دهان و فراق میان دوست ۸

دادن به سرو، نسبتش از پست همتی است
برتر زطوبی است، قد دلستان دوست ۹

گردد کجا ز زلزلت الارض مضطرب
آن را که دل قوی است به خط امان دوست ۱۰