شمارهٔ ۳۷ - و منه ایضاً فی التّشبیب و التّجبیب علیه الرحمه

بسیار زلف پرشکن و پرخم اوفتد
بر روی تو چه دلربایی زلفت کم اوفتد ۱

درهم شود چو خاطر من وضع روزگار
بر روی تو چو طره ی تو در هم اوفتد ۲

باشد رقیب دیو و دهانت، نگین جم
ترسم به چنگ دیو، نگین جم اوفتد ۳

جز لعل تو که مرهم ریش دل من است
هرگز شنیده ای که نمک مرهم اوفتد؟ ۴

بُرقع فکن که از شرر آتش رُخت
ترسم شرر به مزرعه ی عالم اوفتد ۵

باشند جاودانه دل و غم قرین هم
یک دل ندیده ام که جدا از غم اوفتد ۶

آدم به دام دانه ی حسن اوفتاد چون
نبود عجب اگر که بنی آدم اوفتد ۷

با کس مگوی راز دل خود، گمان مدار
کز صد هزار دوست، یکی محرم اوفتد ۸

روزی اگر به خاک شهیدان کنی گذار
شور قیام در همه ی عالم اوفتد ۹

شد در هوای دانه ی خال تو مرغ دل
ترسم بدام، طرّه ی خم در خم اوفتد ۱۰

آزادی از کمند محبت، بود محال
هر کس درین کمند فتد، محکم اوفتد ۱۱

هر کس که بوسه زد به لب جام و لعل یار
جاوید زنده است و مسیحا دور اوفتد ۱۲