غزل ۲۸۰ - مرو به خواب که خوابت ز چشم برباید

مرو به خواب که خوابت ز چشم برباید
گرت مشاهده خویش در خیال آید ۱

مجال صبر همین بود و منتهای شکیب
دگر مپای که عمر این همه نمی‌پاید ۲

چه ارمغانی از آن به که دوستان بینی
تو خود بیا که دگر هیچ در نمی‌باید ۳

اگر چه صاحب حسنند در جهان بسیار
چو آفتاب برآید ستاره ننماید ۴

ز نقش روی تو مشاطه دست بازکشید
که شرم داشت که خورشید را بیاراید ۵

به لطف دلبر من در جهان نبینی دوست
که دشمنی کند و دوستی بیفزاید ۶

نه زنده را به تو میلست و مهربانی و بس
که مرده را به نسیمت روان بیاساید ۷

دریغ نیست مرا هر چه هست در طلبت
دلی چه باشد و جانی چه در حساب آید ۸

چرا و چون نرسد دردمند عاشق را
مگر مطاوعت دوست تا چه فرماید ۹

گر آه سینه سعدی رسد به حضرت دوست
چه جای دوست که دشمن بر او ببخشاید ۱۰