غزل ۲۹۸ - شرط است جفا کشیدن از یار

شرط است جفا کشیدن از یار
خمر است و خمار و گلبن و خار ۱

من معتقدم که هر چه گویی
شیرین بود از لب شکربار ۲

پیش دگری نمی‌توان رفت
از تو به تو آمدم به زنهار ۳

عیبت نکنم اگر بخندی
بر من چو بگریم از غمت زار ۴

شک نیست که بوستان بخندد
هر گه که بگرید ابر آذار ۵

تو می‌روی و خبر نداری
واندر عقبت قلوب و ابصار ۶

گر پیش تو نوبتی بمیرم
هیچم نبود گزند و تیمار ۷

جز حسرت آن که زنده گردم
تا پیش بمیرمت دگربار ۸

گفتم که به گوشه‌ای چو سنگی
بنشینم و روی دل به دیوار ۹

دانم که میسرم نگردد
تو سنگ درآوری به گفتار ۱۰

سعدی نرود به سختی از پیش
با قید کجا رود گرفتار ۱۱