هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه از زبان عاشقی بیان می‌شود که از درد عشق و بی‌نصیبی می‌نالد و از طبیب و رقیب می‌خواهد که به حال او ترحم کنند. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند مرغ بوستان و عندلیب، احساسات خود را بیان می‌کند و به عواطف عمیق انسانی می‌پردازد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و غنایی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۳۳ - آنکه بتیزی زبان نرم کند ادیب را

آنکه بتیزی زبان نرم کند ادیب را
نیست گناه اگر کشد عاشق بی نصیب را ۱

ناله ی مرغ بوستان گریه کی آرد اینقدر
منکه بهانه ساختم نغمه ی عندلیب را ۲

آب حیات کی شود روزی ناکسی چومن
من بهلاک خود خوشم غصه مده رقیب را ۳

عشق چو پنجه زد بجان تیغ رسد باستخوان
هست کشنده درد من نیست گنه طبیب را ۴

کی دل یوسف حزین یار شود بمصریان
بلکه وفای دیگران بند بود غریب را ۵

بعد نماز چون بود وعده بطرف بوستان
دل چه تحمل آورد زمزمه ی خطیب را ۶

بزم وصال گرم شد خیز فغانی از میان
دانه ی دل سپند کن جلوه گه حبیب را ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۳۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۳۲ - ساقیا بیدار گردان چشم خواب آلوده را
گوهر بعدی:شماره ۳۴ - بد نمیآید هلاک دوستان خوب مرا
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.