شماره ۵۳ - خیز و چراغ صبح کن ماه تمام خویش را

خیز و چراغ صبح کن ماه تمام خویش را
ساغر آفتاب ده تشنه ی جام خویش را ۱

خال نهاده پیش لب زلف کشیده گرد رخ
کرده بلای عقل و دین دانه و دام خویش را ۲

وه چه نبات نور سست آن خط سبز کز صفا
بر لب آب زندگی کرده مقام خویش را ۳

تا چو مه دو هفته ات بر لب بام دیده ام
سجده ی شکر می کنم اختر بام خویش را ۴

سنگ جفا چه می زنی بر دگران ز نازکی
بر سر ما حواله کن رحمت عام خویش را ۵

ایکه مدام می کشی می بخیال لعل او
شاد نشین و شکر گو عیش مدام خویش را ۶

سوزدم اگر کسی دگر عرض سلام من کند
رخ بنما که خود کنم عرض سلام خویش را ۷

می گذری و می کنی ناز و عتاب زیر لب
بهر خدا نهان مکن لطف کلام خویش را ۸

بیتو فغانی حزین کرد مزید آه دل
ناله ی صبحگاهی و گریه ی شام خویش را ۹