غزل ۳۳۴ - قیامت باشد آن قامت در آغوش

قیامت باشد آن قامت در آغوش
شراب سلسبیل از چشمهٔ نوش ۱

غلام کیست آن لعبت؟ که ما را
غلام خویش کرد و حلقه در گوش ۲

پری‌پیکر بتی کز سحر چشمش
نیامد خواب در چشمان من دوش ۳

نه هر وقتم به یادِ خاطر آید
که خود هرگز نمی‌گردد فراموش ۴

حلالش باد اگر خونم بریزد
که سر در پای او خوش‌تر که بر دوش ۵

نصیحت‌گوی ما عقلی ندارد
برو گو «در صلاح خویشتن کوش» ۶

دهل زیر گلیم از خلق پنهان
نشاید کرد و آتش زیر سرپوش ۷

بیا ای دوست! ور دشمن ببیند
چه خواهد کرد؟ گو «می‌بین و می‌جوش» ۸

تو از ما فارغ و ما با تو همراه
ز ما فریاد می‌آید، تو خاموش ۹

حدیث حسن خویش از دیگری پرس
که سعدی در تو حیران است و مدهوش ۱۰