غزل ۳۳۴ - قیامت باشد آن قامت در آغوش

قیامت باشد آن قامت در آغوش
شراب سلسبیل از چشمه نوش ۱

غلام کیست آن لعبت که ما را
غلام خویش کرد و حلقه در گوش ۲

پری پیکر بتی کز سحر چشمش
نیامد خواب در چشمان من دوش ۳

نه هر وقتم به یاد خاطر آید
که خود هرگز نمی‌گردد فراموش ۴

حلالش باد اگر خونم بریزد
که سر در پای او خوشتر که بر دوش ۵

نصیحتگوی ما عقلی ندارد
برو گو در صلاح خویشتن کوش ۶

دهل زیر گلیم از خلق پنهان
نشاید کرد و آتش زیر سرپوش ۷

بیا ای دوست ور دشمن ببیند
چه خواهد کرد گو می‌بین و می‌جوش ۸

تو از ما فارغ و ما با تو همراه
ز ما فریاد می‌آید تو خاموش ۹

حدیث حسن خویش از دیگری پرس
که سعدی در تو حیران است و مدهوش ۱۰