شماره ۱۵۱ - من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافت

من بنده ی حسنی که نشانش نتوان یافت
پنهان نتوان دید و عیانش نتوان یافت ۱

گنجی که ازان کون و مکانست بفریاد
فریاد که در کون و مکانش نتوان یافت ۲

افتاده چو دولت بکنار من درویش
آن نقد که در هیچ میانش نتوان یافت ۳

عنقای خیالش که شکار نظر ماست
صیدیست که بی بند زبانش نتوان یافت ۴

نزدیکتر از لب بدهانست درین باغ
آن سیب سخنگو که نشانش نتوان یافت ۵

بلبل ز زر چهره ی گل در غلط افتاد
پنداشت که در برگ خزانش نتوان یافت ۶

چون عاقبت درد کشان دید فغانی
دیریست که در دیر مغانش نتوان یافت ۷