غزل ۳۴۳ - به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم

به عمر خویش ندیدم شبی که مرغ دلم
نخواند بر گل رویت چه جای بلبل باغ ۱

تو را فراغت ما گر بود و گر نبود
مرا به روی تو از هر که عالمست فراغ ۲

ز درد عشق تو امید رستگاری نیست
گریختن نتوانند بندگان به داغ ۳

تو را که این همه بلبل نوای عشق زنند
چه التفات بود بر ادای منکر زاغ ۴

دلیل روی تو هم روی توست سعدی را
چراغ را نتوان دید جز به نور چراغ ۵