غزل ۳۴۵ - گرم بازآمدی محبوب سیم اندام سنگین دل

گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل
گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل ۱

ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز می‌خواهی
از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل ۲

گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید
هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل ۳

گروهی هم‌نشینِ من، خلاف عقل و دین من
بگیرند آستین من، که دست از دامنش بُگْسِل ۴

ملامت‌گوی عاشق را، چه گوید مردم دانا؟
که حال غرقه در دریا، نداند خفته بر ساحل ۵

به خونم گر بیالاید، دو دست نازنین شاید
نه قتلم خوش همی آید، که دست و پنجهٔ قاتل ۶

اگر عاقل بود، داند، که مجنون صبر نتواند
شتر جایی بخواباند، که لیلی را بود منزل ۷

ز عقل اندیشه‌ها زاید، که مردم را بفرساید
گرت آسودگی باید، برو عاشق شو ای عاقل ۸

مرا تا پای می‌پوید، طریق وصل می‌جوید
بِهل تا عقل می‌گوید، زهی سودای بی‌حاصل ۹

عجایب نقش‌ها بینی، خلاف رومی و چینی
اگر با دوست بنشینی، ز دنیا و آخرت غافل ۱۰

در این معنی سخن باید، که جز سعدی نیآراید
که هرچْ از جان برون آید، نشیند لاجرم بر دل ۱۱