غزل ۳۴۶ - مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل

مرا رسد که برآرم هزار ناله چو بلبل
که احتمال ندارم ز دوستان ورقی گل ۱

خبر برید به بلبل که عهد می‌شکند گل
تو نیز اگر بتوانی ببند بار تحول ۲

اما اخالص ودی الم اراعک جهدی
فکیف تنقض عهدی و فیم تهجرنی قل ۳

اگر چه مالک رقی و پادشاه به حقی
همت حلال نباشد ز خون بنده تغافل ۴

من المبلغ عنی الی معذب قلبی
اذا جرحت فؤادی بسیف لحظک فاقتل ۵

تو آن کمند نداری که من خلاص بیابم
اسیر ماندم و درمان تحمل است و تذلل ۶

لاو ضحن بسری و لو تهتک ستری
اذالاحبه ترضی دع اللوائم تعذل ۷

وفا و عهد مودت میان اهل ارادت
نه چون بقای شکوفه‌ست و عشقبازی بلبل ۸

تمیل بین یدینا و لا تمیل الینا
لقد شددت علینا الام تعقد فاحلل ۹

مرا که چشم ارادت به روی و موی تو باشد
دلیل صدق نباشد نظر به لاله و سنبل ۱۰

فتات شعرک مسک ان اتخذت عبیرا
و حشو ثوبک ورد و طیب فیک قرنفل ۱۱

تو خود تأمل سعدی نمی‌کنی که ببینی
که هیچ بار ندیدت که سیر شد ز تأمل ۱۲