شماره ۲۳۷ - خوبی بالتفات وفا کم نمی شود

خوبی بالتفات وفا کم نمی شود
بنمای رخ که از تو صفا کم نمی شود ۱

صحبت بیاد و بوسه بپیغام تا بکی
این غایبانه بازی ما کم نمی شود ۲

من بوی جان فرستم و تو نکهت عبیر
باری درین میانه صبا کم نمی شود ۳

روزی بود که با من مخلص یکی شوی
در کار بنده لطف خدا کم نمی شود ۴

صد سال اگر وصال بود آرزو بجاست
این درد جان ستان بدوا کم نمی شود ۵

اکنون که آمدی نظری هم نمی کنی
از نرگس تو رنگ حیا کم نمی شود ۶

هر چند خیر بیش بود ذکر خیر بیش
نعمت زیاده کن که جزا کم نمی شود ۷

یا رب چه خیر می کنی ای پادشاه حسن
کز پیش درگه تو گدا کم نمی شود ۸

خون خوردنست کار فغانی بهجر و وصل
آسوده چون شوم که بلا کم نمی شود ۹