غزل ۳۵۶ - چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام

چو بلبل سحری برگرفت نوبت بام
ز توبه خانه تنهایی آمدم بر بام ۱

نگاه می‌کنم از پیش رایت خورشید
که می‌برد به افق پرچم سپاه ظلام ۲

بیاض روز برآمد چو از دواج سیاه
برهنه بازنشیند یکی سپیداندام ۳

دلم به عشق گرفتار و جان به مهر گرو
درآمد از درم آن دلفریب جان آرام ۴

سرم هنوز چنان مست بوی آن نفس است
که بوی عنبر و گل ره نمی‌برد به مشام ۵

دگر من از شب تاریک هیچ غم نخورم
که هر شبی را روزی مقدر است انجام ۶

تمام فهم نکردم که ارغوان و گل است
در آستینش یا دست و ساعد گلفام ۷

در آبگینه‌اش آبی که گر قیاس کنی
ندانی آب کدام است و آبگینه کدام ۸

بیار ساقی دریای مشرق و مغرب
که دیر مست شود هر که می خورد به دوام ۹

من آن نیم که حلال از حرام نشناسم
شراب با تو حلال است و آب بی تو حرام ۱۰

به هیچ شهر نباشد چنین شکر که تویی
که طوطیان چو سعدی درآوری به کلام ۱۱

رها نمی‌کند این نظم چون زره درهم
که خصم تیغ تعنت برآورد ز نیام ۱۲