شماره ۳۳۲ - آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کس

آلوده بمی لعل ترا چون نگرد کس
طاقت نبود کان لب میگون نگرد کس ۱

منت که رسیدم ز تو یکره بزلالی
در ساغر خود چند همه خون نگرد کس ۲

خوبی تو، مکن گوش بگفتار بد آموز
حیفست که بر مردمک دون نگرد کس ۳

مگذار که میرم بنما ان خط اگرچه
حیفست که آن فال همایون نگرد کس ۴

افسون به چه کار آید اگر مهر و وفا نیست
جایی که وفا نیست بافسون نگرد کس ۵

آن تشنه نیم من که به آبی خردم یار
در آتشم ار بر لب جیحون نگرد کس ۶

خوش باد فغانی که همه وهم و خیالست
گر کوکبه ی حشمت گردن نگرد کس ۷