غزل ۳۵۸ - زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام

زهی سعادت من که‌م تو آمدی به سلام
خوش آمدی و علیک السلام و الاکرام ۱

قیام خواستمت کرد عقل می‌گوید
مکن که شرط ادب نیست پیش سرو قیام ۲

اگر کساد شکر بایدت دهن بگشای
ورت خجالت سرو آرزو کند بخرام ۳

تو آفتاب منیری و دیگران انجم
تو روح پاکی و ابنای روزگار اجسام ۴

اگر تو آدمیی اعتقاد من این است
که دیگران همه نقشند بر در حمام ۵

تنک مپوش که اندام‌های سیمینت
درون جامه پدید است چون گلاب از جام ۶

از اتفاق چه خوشتر بود میان دو دوست
درون پیرهنی چون دو مغز یک بادام ۷

سماع اهل دل آواز ناله سعدیست
چه جای زمزمه عندلیب و سجع حمام ۸

در این سماع همه ساقیان شاهدروی
بر این شراب همه صوفیان دردآشام ۹