غزل ۳۶۳ - روزگاریست که سودازده روی توام

روزگاریست که سودازده روی توام
خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توام ۱

به دو چشم تو که شوریده‌تر از بخت من است
که به روی تو من آشفته‌تر از موی توام ۲

نقد هر عقل که در کیسه پندارم بود
کمتر از هیچ برآمد به ترازوی توام ۳

همدمی نیست که گوید سخنی پیش منت
محرمی نیست که آرد خبری سوی توام ۴

چشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنی
لیک ترسم که بدوزد نظر از روی توام ۵

زین سبب خلق جهانند مرید سخنم
که ریاضت کش محراب دو ابروی توام ۶

دست موتم نکند میخ سراپرده عمر
گر سعادت بزند خیمه به پهلوی توام ۷

تو مپندار کز این در به ملامت بروم
که گرم تیغ زنی بنده بازوی توام ۸

سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌گوید
ترک من پرده برانداز که هندوی توام ۹