غزل ۳۶۲ - مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام

مرا دو دیده به راه و دو گوش بر پیغام
تو مستریح و به افسوس می‌رود ایام ۱

شبی نپرسی و روزی که دوستدارانم
چگونه شب به سحر می‌برند و روز به شام ۲

ببردی از دل من مهر هر کجا صنمیست
مرا که قبله گرفتم چه کار با اصنام ۳

به کام دل نفسی با تو التماس من است
بسا نفس که فرورفت و برنیامد کام ۴

مرا نه دولت وصل و نه احتمال فراق
نه پای رفتن از این ناحیت نه جای مقام ۵

چه دشمنی تو؟ که از عشق دست و شمشیرت
مطاوعت به گریزم نمی‌کنند اقدام ۶

ملامتم نکند هر که معرفت دارد
که عشق می‌بستاند ز دست عقل زمام ۷

مرا که با تو سخن گویم و سخن شنوم
نه گوش فهم بماند نه هوش استفهام ۸

اگر زبان مرا روزگار دربندد
به عشق در سخن آیند ریزه‌های عظام ۹

بر آتش غم سعدی کدام دل که نسوخت
گر این سخن برود در جهان نماند خام ۱۰