شماره ۴۲۰ - ما نقد جان بگوشه ی میخانه برده ایم

ما نقد جان بگوشه ی میخانه برده ایم
دل را بچشم و غمزه ی ساقی سپرده ایم ۱

چون در حریم میکده مستان نوا کنند
ما هم برآوریم صدایی نمرده ایم ۲

در اشک ما مبین بحقارت که این شراب
از پرده های دیده ی روشن فشرده ایم ۳

پیکان آبدار ز تیر و کمان چرخ
دلخواه تر ز قطره ی باران شمرده ایم ۴

از بسکه خورده ایم فرو آتش نهان
مردم گمان برند که آبی فسرده ایم ۵

ما آن درخت بادیه خیزیم ای صبا
کز تندباد حادثه صد زخم خورده ایم ۶

صدره باشک گرم فغانی و برق آه
نقش خودی ز صفحه ی خاطر سترده ایم ۷