غزل ۳۶۶ - گو خلق بدانند که من عاشق و مستم

گو خلق بدانند که من عاشق و مستم
آوازه درست است که من توبه شکستم ۱

گر دشمنم ایذا کند و دوست ملامت
من فارغم از هر چه بگویند که هستم ۲

ای نفس که مطلوب تو ناموس و ریا بود
از بند تو برخاستم و خوش بنشستم ۳

از روی نگارین تو بیزارم اگر من
تا روی تو دیدم به دگر کس نگرستم ۴

زین پیش برآمیختمی با همه مردم
تا یار بدیدم در اغیار ببستم ۵

ای ساقی از آن پیش که مستم کنی از می
من خود ز نظر در قد و بالای تو مستم ۶

شب‌ها گذرد بر من از اندیشه رویت
تا روز نه من خفته نه همسایه ز دستم ۷

حیف است سخن گفتن با هر کس از آن لب
دشنام به من ده که درودت بفرستم ۸

دیریست که سعدی به دل از عشق تو می‌گفت
این بت نه عجب باشد اگر من بپرستم ۹

بند همه غم‌های جهان بر دل من بود
در بند تو افتادم و از جمله برستم ۱۰