شماره ۵۱۱ - ای دل متاع جان به خرابات برده به

ای دل متاع جان به خرابات برده به
نقد خرد به ساقی باقی سپرده به

چون حاصل حیات جهان نامرادی است
صد خرمن مراد به یک جو شمرده به

جایی که صد خزانه‌ی طاعت به جرعه ییست
از دل نشان توبه و تقوی سترده به

زان پیشتر که مات شوی در بساط عمر
دستی ازین سپهر دغا باز برده به

پروانه‌یی که پرتو شمعی برو نتافت
گر همدم چراغ مسیحست مرده به

قطع نظر ز مائده‌ی قرص ماه و خور
این یک دو نان به منت دو نان نخورده به

شمعی که آورد به زبان فیض نور خود
گر آتش خلیل فروزد فسرده به

چون رخت هستی تو فغانی شود فنا
از آب خضر دامن همت فشرده به