غزل ۳۹۷ - از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم

از تو با مصلحت خویش نمی‌پردازم
همچو پروانه که می‌سوزم و در پروازم ۱

گر توانی که بجویی دلم امروز بجوی
ور نه بسیار بجویی و نیابی بازم ۲

نه چنان معتقدم که‌م نظری سیر کند
یا چنان تشنه که جیحون بنشاند آزم ۳

همچو چنگم سر تسلیم و ارادت در پیش
تو به هر ضرب که خواهی بزن و بنوازم ۴

گر به آتش بریم صد ره و بیرون آری
زر نابم که همان باشم اگر بگدازم ۵

گر تو آن جور پسندی که به سنگم بزنی
از من این جرم نیاید که خلاف آغازم ۶

خدمتی لایقم از دست نیاید چه کنم
سر نه چیزیست که در پای عزیزان بازم ۷

من خراباتیم و عاشق و دیوانه و مست
بیشتر زین چه حکایت بکند غمازم ۸

ماجرای دل دیوانه بگفتم به طبیب
که همه شب در چشم است به فکرت بازم ۹

گفت از این نوع شکایت که تو داری سعدی
درد عشق است ندانم که چه درمان سازم ۱۰