غزل ۴۱۶ - بس که در منظر تو حیرانم

بس که در منظر تو حیرانم
صورتت را صفت نمی‌دانم ۱

پارسایان ملامتم مکنید
که من از عشق توبه نتوانم ۲

هر که بینی به جسم و جان زنده‌ست
من به امید وصل جانانم ۳

به چه کار آید این بقیت جان
که به معشوق برنیفشانم ۴

گر تو از من عنان بگردانی
من به شمشیر برنگردانم ۵

گر بخوانی مقیم درگاهم
ور برانی مطیع فرمانم ۶

من نه آنم که سست بازآیم
ور ز سختی به لب رسد جانم ۷

گر اجابت کنی و گر نکنی
چاره من دعاست می‌خوانم ۸

سهل باشد صعوبت ظلمات
گر به دست آید آب حیوانم ۹

تا کی آخر جفا بری سعدی
چه کنم پای بند احسانم ۱۰

کار مردان تحمل است و سکون
من کیم خاک پای مردانم ۱۱