غزل ۴۱۷ - سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم

سخن عشق تو بی آن که برآید به زبانم
رنگ رخساره خبر می‌دهد از حال نهانم ۱

گاه گویم که بنالم ز پریشانی حالم
بازگویم که عیان است چه حاجت به بیانم ۲

هیچم از دنیی و عقبی نبرد گوشه خاطر
که به دیدار تو شغل است و فراغ از دو جهانم ۳

گر چنان است که روی من مسکین گدا را
به در غیر ببینی ز در خویش برانم ۴

من در اندیشه آنم که روان بر تو فشانم
نه در اندیشه که خود را ز کمندت برهانم ۵

گر تو شیرین زمانی نظری نیز به من کن
که به دیوانگی از عشق تو فرهاد زمانم ۶

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت
دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم ۷

من همان روز بگفتم که طریق تو گرفتم
که به جانان نرسم تا نرسد کار به جانم ۸

درم از دیده چکان است به یاد لب لعلت
نگهی باز به من کن که بسی در بچکانم ۹

سخن از نیمه بریدم که نگه کردم و دیدم
که به پایان رسدم عمر و به پایان نرسانم ۱۰