غزل ۴۲۲ - آن کس که از او صبر محال است و سکونم

آن کس که از او صبر محال است و سکونم
بگذشت ده انگشت فروبرده به خونم ۱

پرسید که چونی ز غم و درد جدایی
گفتم نه چنانم که توان گفت که چونم ۲

زان گه که مرا روی تو محراب نظر شد
از دست زبان‌ها به تحمل چو ستونم ۳

مشنو که همه عمر جفا برده‌ام از کس
جز بر سر کوی تو که دیوار زبونم ۴

بیم است چو شرح غم عشق تو نویسم
کآتش به قلم در فتد از سوز درونم ۵

آنان که شمردند مرا عاقل و هشیار
کو تا بنویسند گواهی به جنونم ۶

شمشیر برآور که مرادم سر سعدیست
ور سر ننهم در قدمت عاشق دونم ۷