غزل ۴۲۷ - من از اینجا به ملامت نروم

من از اینجا به ملامت نروم
که من اینجا به امیدی گروم ۱

گر به عقلم سخنی می‌گویند
بیم آن است که دیوانه شوم ۲

گوش دل رفته به آواز سماع
نتوانم که نصیحت شنوم ۳

همه گو باد ببر خرمن عمر
دو جهان بی تو نیرزد دو جوم ۴

دوستان عیب و ملامت مکنید
کانچه خود کاشته باشم دروم ۵

من بیچاره گردن به کمند
چه کنم گر به رکابش نروم ۶

سعدیا گفت به خوابم بینی
بی‌وفا یارم اگر می‌غنوم ۷