غزل ۴۶۵ - میان باغ حرام است بی تو گردیدن

میان باغ حرام است بی تو گردیدن
که خار با تو مرا به که بی تو گل چیدن ۱

و گر به جام برم بی تو دست در مجلس
حرام صرف بود بی تو باده نوشیدن ۲

خم دو زلف تو بر لاله حلقه در حلقه
به سنگ خاره درآموخت عشق ورزیدن ۳

اگر جماعت چین صورت تو بت بینند
شوند جمله پشیمان ز بت پرستیدن ۴

کساد نرخ شکر در جهان پدید آید
دهان چو بازگشایی به وقت خندیدن ۵

به جای خشک بمانند سروهای چمن
چو قامت تو ببینند در خرامیدن ۶

من گدای که باشم که دم زنم ز لبت
سعادتم چه بود خاک پات بوسیدن ۷

به عشق مستی و رسواییم خوش است از آنک
نکو نباشد با عشق زهد ورزیدن ۸

نشاط زاهد از انواع طاعت است و ورع
صفای عارف از ابروی نیکوان دیدن ۹

عنایت تو چو با جان سعدی است چه باک
چه غم خورد گه حشر از گناه سنجیدن ۱۰