غزل ۴۷۱ - وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من

وه که جدا نمی‌شود نقش تو از خیال من
تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من ۱

ناله زیر و زار من زارتر است هر زمان
بس که به هجر می‌دهد عشق تو گوشمال من ۲

نور ستارگان ستد روی چو آفتاب تو
دست نمای خلق شد قامت چون هلال من ۳

پرتو نور روی تو هر نفسی به هر کسی
می‌رسد و نمی‌رسد نوبت اتصال من ۴

خاطر تو به خون من رغبت اگر چنین کند
هم به مراد دل رسد خاطر بدسگال من ۵

برگذری و ننگری بازنگر که بگذرد
فقر من و غنای تو جور تو و احتمال من ۶

چرخ شنید ناله‌ام گفت منال سعدیا
کآه تو تیره می‌کند آینه جمال من ۷