غزل ۴۸۰ - گفتم به عقل پای برآرم ز بند او

گفتم به عقل پای برآرم ز بند او
روی خلاص نیست به جهد از کمند او ۱

مستوجب ملامتی ای دل که چند بار
عقلت بگفت و گوش نکردی به پند او ۲

آن بوستان میوه شیرین که دست جهد
دشوار می‌رسد به درخت بلند او ۳

گفتم عنان مرکب تازی بگیرمش
لیکن وصول نیست به گرد سمند او ۴

سر در جهان نهادمی از دست او ولیک
از شهر او چگونه رود شهربند او ۵

چشمم بدوخت از همه عالم به اتفاق
تا جز در او نظر نکند مستمند او ۶

گر خود به جای مروحه شمشیر می‌زند
مسکین مگس کجا رود از پیش قند او ۷

نومید نیستم که هم او مرهمی نهد
ور نه به هیچ به نشود دردمند او ۸

او خود مگر به لطف خداوندیی کند
ور نه ز ما چه بندگی آید پسند او ۹

سعدی چو صبر از اوت میسر نمی‌شود
اولیتر آن که صبر کنی بر گزند او ۱۰