غزل ۴۸۶ - آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه

آن سرو ناز بین که چه خوش می‌رود به راه
وآن چشم آهوانه که چون می‌کند نگاه ۱

تو سرو دیده‌ای که کمر بست بر میان
یا ماه چارده که به سر برنهد کلاه ۲

گل با وجود او چو گیاه است پیش گل
مه پیش روی او چو ستاره‌ست پیش ماه ۳

سلطان صفت همی‌رود و صد هزار دل
با او چنان که در پی سلطان رود سپاه ۴

گویند از او حذر کن و راه گریز گیر
گویم کجا روم که ندانم گریزگاه ۵

اول نظر که چاه زنخدان بدیدمش
گویی در اوفتاد دل از دست من به چاه ۶

دل خود دریغ نیست که از دست من برفت
جان عزیز بر کف دست است گو بخواه ۷

ای هر دو دیده پای که بر خاک می‌نهی
آخر نه بر دو دیده من به که خاک راه ۸

حیف است از آن دهن که تو داری جواب تلخ
وآن سینه سفید که دارد دل سیاه ۹

بیچارگان بر آتش مهرت بسوختند
آه از تو سنگدل که چه نامهربانی آه ۱۰

شهری به گفت و گوی تو در تنگنای شوق
شب روز می‌کنند و تو در خواب صبحگاه ۱۱

گفتم بنالم از تو به یاران و دوستان
باشد که دست ظلم بداری ز بی‌گناه ۱۲

بازم حفاظ دامن همت گرفت و گفت
از دوست جز به دوست مبر سعدیا پناه ۱۳