غزل ۴۹۹ - خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی

خرم آن روز که چون گل به چمن بازآیی
یا به بستان به در حجره من بازآیی ۱

گلبن عیش من آن روز شکفتن گیرد
که تو چون سرو خرامان به چمن بازآیی ۲

شمع من روز نیامد که شبم بفروزی
جان من وقت نیامد که به تن بازآیی ۳

آب تلخ است مدامم چو صراحی در حلق
تا تو یک روز چو ساغر به دهن بازآیی ۴

کی به دیدار من ای مهرگسل برخیزی
کی به گفتار من ای عهدشکن بازآیی ۵

مرغ سیر آمده‌ای از قفس صحبت و من
دام زاری بنهم بو که به من بازآیی ۶

من خود آن بخت ندارم که به تو پیوندم
نه تو آن لطف نداری که به من بازآیی ۷

سعدی آن دیو نباشد که به افسون برود
هیچت افتد که چو مردم به سخن بازآیی ۸