غزل ۵۱۸ - تو خون خلق بریزی و روی درتابی

تو خون خلق بریزی و روی درتابی
ندانمت چه مکافات این گنه یابی ۱

تصد عنی فی الجور و النوی لکن
الیک قلبی یا غایة المنی صاب ۲

چو عندلیب چه فریادها که می‌دارم
تو از غرور جوانی همیشه در خوابی ۳

الی العداة وصلتم و تصحبونهمو
و فی وداد کمو قد هجرت احبابی ۴

نه هر که صاحب حسن است جور پیشه کند
تو را چه شد که خود اندر کمین اصحابی ۵

احبتی امرونی بترک ذکراه
لقد اطعت ولکن حبه آبی ۶

غمت چگونه بپوشم که دیده بر رویت
همی گواهی بر من دهد به کذابی ۷

مرا تو بر سر آتش نشانده‌ای عجب آنک
منم در آتش و از حال من تو در تابی ۸

من از تو سیر نگردم که صاحب استسقا
نه ممکن است که هرگز رسد به سیرابی ۹