غزل ۵۱۷ - ای حسن خط از دفتر اخلاق تو بابی

ای حسن خط از دفتر اخلاق تو بابی
شیرینی از اوصاف تو حرفی ز کتابی ۱

از بوی تو در تاب شود آهوی مشکین
گر باز کنند از شکن زلف تو تابی ۲

بر دیده صاحب نظران خواب ببستی
ترسی که ببینند خیال تو به خوابی ۳

از خنده شیرین نمکدان دهانت
خون می‌رود از دل چو نمک خورده کبابی ۴

تا عذر زلیخا بنهد منکر عشاق
یوسف صفت از چهره برانداز نقابی ۵

بی روی توام جنت فردوس نباید
کاین تشنگی از من نبرد هیچ شرابی ۶

مشغول تو را گر بگذارند به دوزخ
با یاد تو دردش نکند هیچ عذابی ۷

باری به طریق کرمم بنده خود خوان
تا بشنوی از هر بن موییم جوابی ۸

در من منگر تا دگران چشم ندارند
کز دست گدایان نتوان کرد ثوابی ۹

آب سخنم می‌رود از طبع چو آتش
چون آتش رویت که از او می‌چکد آبی ۱۰

یاران همه با یار و من خسته طلبکار
هر کس به سر آبی و سعدی به سرابی ۱۱