غزل ۵۲۰ - که دست تشنه می‌گیرد به آبی

که دست تشنه می‌گیرد به آبی
خداوندان فضل آخر ثوابی ۱

توقع دارم از شیرین زبانت
اگر تلخ است و گر شیرین جوابی ۲

تو خود نایی و گر آیی بر من
بدان ماند که گنجی در خرابی ۳

به چشمانت که گر زهرم فرستی
چنان نوشم که شیرینتر شرابی ۴

اگر سروی به بالای تو باشد
نباشد بر سر سرو آفتابی ۵

پری روی از نظر غایب نگردد
اگر صد بار بربندد نقابی ۶

بدان تا یک نفس رویت ببینم
شب و روز آرزومندم به خوابی ۷

امیدم هست اگر عطشان نمیرد
که باز آید به جوی رفته آبی ۸

هلاک خویشتن می‌خواهد آن مور
که خواهد پنجه کردن با عقابی ۹

شبی دانم که در زندان هجران
سحرگاهم به گوش آید خطابی ۱۰

که سعدی چون فراق ما کشیدی
نخواهی دید در دوزخ عذابی ۱۱