غزل ۵۳۵ - مپرس از من که هیچم یاد کردی

مپرس از من که هیچم یاد کردی
که خود هیچم فرامش می‌نگردی ۱

چه نیکوروی و بدعهدی که شهری
غمت خوردند و کس را غم نخوردی ۲

چرا ما با تو ای معشوق طناز
به صلحیم و تو با ما در نبردی ۳

نصیحت می‌کنندم سردگویان
که برگرد از غمش بی روی زردی ۴

نمی‌دانند کز بیمار عشقت
حرارت بازننشیند به سردی ۵

ولیکن با رقیبان چاره‌ای نیست
که ایشان مثل خارند و تو وردی ۶

اگر با خوبرویان می‌نشینی
بساط نیک نامی درنوردی ۷

دگر با من مگوی ای باد گلبوی
که همچون بلبلم دیوانه کردی ۸

چرا دردت نچیند جان سعدی
که هم دردی و هم درمان دردی ۹