غزل ۵۳۷ - چه باز در دلت آمد که مهر برکندی

چه باز در دلت آمد که مهر برکندی
چه شد که یار قدیم از نظر بیفکندی ۱

ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست
هنوز وقت نیامد که بازپیوندی ۲

بود که پیش تو میرم اگر مجال بود
و گر نه بر سر کویت به آرزومندی ۳

دری به روی من ای یار مهربان بگشای
که هیچ کس نگشاید اگر تو در بندی ۴

مرا و گر همه آفاق خوبرویانند
به هیچ روی نمی‌باشد از تو خرسندی ۵

هزار بار بگفتم که چشم نگشایم
به روی خوب ولیکن تو چشم می‌بندی ۶

مگر در آینه بینی و گر نه در آفاق
به هیچ خلق نپندارمت که مانندی ۷

حدیث سعدی اگر کائنات بپسندند
به هیچ کار نیاید گرش تو نپسندی ۸

مرا چه بندگی از دست و پای برخیزد
مگر امید به بخشایش خداوندی ۹