غزل ۵۴۹ - دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری

دانمت آستین چرا پیش جمال می‌بری
رسم بود کز آدمی روی نهان کند پری ۱

معتقدان و دوستان از چپ و راست منتظر
کبر رها نمی‌کند کز پس و پیش بنگری ۲

آمدمت که بنگرم باز نظر به خود کنم
سیر نمی‌شود نظر بس که لطیف منظری ۳

غایت کام و دولت است آن که به خدمتت رسید
بنده میان بندگان بسته میان به چاکری ۴

روی به خاک می‌نهم گر تو هلاک می‌کنی
دست به بند می‌دهم گر تو اسیر می‌بری ۵

هر چه کنی تو برحقی حاکم و دست مطلقی
پیش که داوری برند از تو که خصم و داوری ۶

بنده اگر به سر رود در طلبت کجا رسد
گر نرسد عنایتی در حق بنده آن سری ۷

گفتم اگر نبینمت مهر فرامشم شود
می‌روی و مقابلی غایب و در تصوری ۸

جان بدهند و در زمان زنده شوند عاشقان
گر بکشی و بعد از آن بر سر کشته بگذری ۹

سعدی اگر هلاک شد عمر تو باد و دوستان
ملک یمین خویش را گر بکشی چه غم خوری ۱۰