غزل ۵۴۸ - دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری

دانی چه گفت مرا آن بلبل سحری
تو خود چه آدمیی کز عشق بی‌خبری ۱

اشتر به شعر عرب در حالت است و طرب
گر ذوق نیست تو را کژطبع جانوری ۲

من هرگز از تو نظر با خویشتن نکنم
بیننده تن ندهد هرگز به بی بصری ۳

از بس که در نظرم خوب آمدی صنما
هر جا که می‌نگرم گویی که در نظری ۴

دیگر نگه نکنم بالای سرو چمن
دیگر صفت نکنم رفتار کبک دری ۵

کبک این چنین نرود سرو این چنین نچمد
طاووس را نرسد پیش تو جلوه گری ۶

هر گه که می‌گذری من در تو می‌نگرم
کز حسن قامت خود با کس نمی‌نگری ۷

از بس که فتنه شوم بر رفتنت نه عجب
بر خویشتن تو ز ما صد بار فتنه‌تری ۸

باری به حکم کرم بر حال ما بنگر
کافتد که بار دگر بر خاک ما گذری ۹

سعدی به جور و جفا مهر از تو برنکند
من خاک پای توام ور خون من بخوری ۱۰