غزل ۵۸۴ - هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی

هرگز آن دل بنمیرد که تو جانش باشی
نیکبخت آن که تو در هر دو جهانش باشی ۱

غم و اندیشه در آن دایره هرگز نرود
به حقیقت که تو چون نقطه میانش باشی ۲

هرگزش باد صبا برگ پریشان نکند
بوستانی که چو تو سرو روانش باشی ۳

همه عالم نگران تا نظر بخت بلند
بر که افتد که تو یک دم نگرانش باشی ۴

تشنگانت به لب ای چشمه حیوان مردند
تشنه‌تر آن که تو نزدیک دهانش باشی ۵

گر توان بود که دور فلک از سر گیرند
تو دگر نادره دور زمانش باشی ۶

وصفت آن نیست که در وهم سخندان گنجد
ور کسی گفت مگر هم تو زبانش باشی ۷

چون تحمل نکند بار فراق تو کسی
با همه درد دل آسایش جانش باشی ۸

ای که بی دوست به سر می‌نتوانی که بری
شاید ار محتمل بار گرانش باشی ۹

سعدی آن روز که غوغای قیامت باشد
چشم دارد که تو منظور نهانش باشی ۱۰