غزل ۵۸۹ - دل دیوانگیم هست و سر ناباکی

دل دیوانگیم هست و سر ناباکی
که نه کاریست شکیبایی و اندهناکی ۱

سر به خمخانه تشنیع فرو خواهم برد
خرقه گو در بر من دست بشوی از پاکی ۲

دست در دل کن و هر پرده پندار که هست
بدر ای سینه که از دست ملامت چاکی ۳

تا به نخجیر دل سوختگان کردی میل
هر زمان بسته دلی سوخته بر فتراکی ۴

انت ریان و کم حولک قلب صاد
انت فرحان و کم نحوک طرف باکی ۵

یا رب آن آب حیات است بدان شیرینی
یا رب آن سرو روان است بدان چالاکی ۶

جامه‌ای پهن‌تر از کارگه امکانی
لقمه‌ای بیشتر از حوصله ادراکی ۷

در شکنج سر زلف تو دریغا دل من
که گرفتار دو مار است بدین ضحاکی ۸

آه من باد به گوش تو رساند هرگز
که نه ما بر سر خاکیم و تو بر افلاکی ۹

الغیاث از تو که هم دردی و هم درمانی
زینهار از تو که هم زهری و هم تریاکی ۱۰

سعدیا آتش سودای تو را آبی بس
باد بی‌فایده مفروش که مشتی خاکی ۱۱