غزل ۵۹۹ - چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی

چون تنگ نباشد دل مسکین حمامی
که‌ش یار هم آواز بگیرند به دامی ۱

دیشب همه شب دست در آغوش سلامت
و امروز همه روز تمنای سلامی ۲

آن بوی گل و سنبل و نالیدن بلبل
خوش بود دریغا که نکردند دوامی ۳

از من مطلب صبر جدایی که ندارم
سنگیست فراق و دل محنت زده جامی ۴

در هیچ مقامی دل مسکین نشکیبد
خو کرده صحبت که برافتد ز مقامی ۵

بی دوست حرام است جهان دیدن مشتاق
قندیل بکش تا بنشینم به ظلامی ۶

چندان بنشینم که برآید نفس صبح
کان وقت به دل می‌رسد از دوست پیامی ۷

آنجا که تویی رفتن ما سود ندارد
الا به کرم پیش نهد لطف تو گامی ۸

زان عین که دیدی اثری بیش نمانده‌ست
جانی به دهان آمده در حسرت کامی ۹

سعدی سخن یار نگوید بر اغیار
هرگز نبرد سوخته‌ای قصه به خامی ۱۰