شماره ۱۷۰ - در چمن دوش به گل بلبل دشوار پسند

در چمن دوش به گل بلبل دشوار پسند
صفت قدّ تو می گفت به آواز بلند ۱

تا نیِ قند به یاقوت لبت لافی زد
دست ایّام جدا می کندش بند ز بند ۲

هیچ شک نیست که آشفته دلان بسیارند
در کمند تو، ولی چون من بیچاره کم اند ۳

باز پیوست دل از سنگ ملامت چو شکست
گرچه خود جام شکسته نپذیرد پیوند ۴

گفته یی مانع دیدار نقاب است تو را
این گناه از طرف توست به رو بیش مبند ۵

آخر از صبر خیالی همه را روشن شد
که شد از مهر جمالت به خیالی خرسند ۶