شماره ۳۳۱ - لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او

لاله کز گل می برد دل چهرهٔ رعنای او
چون کند چون نیست کس را با رخت پروای او ۱

لاف خوبی سرو قدّت را رسد زیرا که هست
شیوهٔ رندی قبایی راست بر بالای او ۲

چون کند دل خود فروشی با سر زلفت که نیست
نقد جان را قیمتی در حلقهٔ سودای او ۳

هرکه را در جان ز تاب آتش دل همچو شمع
هست سوزی می توان دانست از سیمای او ۴

تا قدح هردم چرا بوسد لب میگون او
ز این حسد عمری ست تا من می خورم غمهای او ۵

مطربا چون عود سر تا پای خود در چنگ غم
تا نمی سوزد نمی داند کسی غوغای او ۶

با خیالی کاش از این دلسوزتر بودی غمت
تا نهانی شادمان بودی دل تنهای او ۷