هوش مصنوعی:
این متن شعری است که عشق و عرفان را در قالب استعارهها و تصاویر زیبا بیان میکند. شاعر از عشق به عنوان طوفان و پیکان سخن میگوید و از رنج و درد عشاق یاد میکند. او همچنین به اهمیت تجربه عشق و عرفان اشاره کرده و از مخاطب میخواهد تا به شیراز بیاید و خاک او را ببوید. در پایان، شاعر به مجلس روحانیان و نوشیدن شراب عرفانی اشاره میکند.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۶۲۷ - خواهم اندر پایش افتادن چو گوی
خواهم اندر پایش افتادن چو گوی
ور به چوگانم زند هیچش مگوی ۱
بر سر عشاق طوفان گو ببار
در ره مشتاق پیکان گو بروی ۲
گر به داغت میکند فرمان ببر
ور به دردت میکشد درمان مجوی ۳
ناودان چشم رنجوران عشق
گر فرو ریزند خون آید به جوی ۴
شاد باش ای مجلس روحانیان
تا که خورد این می که من مستم به بوی ۵
هر که سودانامه سعدی نبشت
دفتر پرهیزگاری گو بشوی ۶
هر که نشنیدهست وقتی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک من ببوی ۷
ور به چوگانم زند هیچش مگوی ۱
بر سر عشاق طوفان گو ببار
در ره مشتاق پیکان گو بروی ۲
گر به داغت میکند فرمان ببر
ور به دردت میکشد درمان مجوی ۳
ناودان چشم رنجوران عشق
گر فرو ریزند خون آید به جوی ۴
شاد باش ای مجلس روحانیان
تا که خورد این می که من مستم به بوی ۵
هر که سودانامه سعدی نبشت
دفتر پرهیزگاری گو بشوی ۶
هر که نشنیدهست وقتی بوی عشق
گو به شیراز آی و خاک من ببوی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
۷۰۸
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۶۲۶ - امروز چنانی ای پری روی
گوهر بعدی:غزل ۶۲۸ - تا کی روم از عشق تو شوریده به هر سوی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
