شماره ۳۷ - که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها

که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها
که داد به گلبرگ این آب‌ها ۱

که افکند پرتو به آتشکده
که ابرو نموده به محراب‌ها ۲

که سودا به زلف نکویان نهاد
که از لعلشان ساخت عناب‌ها ۳

به طاوسها چتر الوان که داد
به کبکان که پوشید سنجاب‌ها ۴

که پرورد الحان به مزمار و نای
که در پرده ره داد مضراب‌ها ۵

که از نیش زنبور آورد نوش
که داد از صدف در خوشاب‌ها ۶

کرامت نگر ساقی میکشان
ز یک خم دهد دردها تاب‌ها ۷

ز حسن ازل عشق آمد پدید
فراهم شد از عشق اسباب‌ها ۸

ز هر ذره نورش هویدا بود
چو از پنجره نور مهتاب‌ها ۹

منجم بگیرد ز ذرات او
چو از پرتو خور صطرلاب‌ها ۱۰

ز یک بحر این موج‌ها خواسته است
همه موج‌ها نقش بر آب‌ها ۱۱

ز دریا نیند آگه این ماهیان
فتاده ز حیرت بگرد آب‌ها ۱۲

بود شهر علم الهی علی
گشوده ز دست علی باب‌ها ۱۳

تو آشفته سر را از این در مپیچ
دهد فیض باران نه میزاب‌ها ۱۴