شماره ۱۴۰ - خورشید رخت زیر خم زلف نهانست

خورشید رخت زیر خم زلف نهانست
لیکن چه نهانی که به شب ماه عیانست ۱

چشم تو چو ترکیب کماندار که از زلف
آویخته پیوسته کمندش به کمانست ۲

لعلت سخنی گفت و یقینم شده حاصل
در جوهر فردی که همه وهم و گمانست ۳

سودست به سودای تو سر دادن عشاق
کی عاشق صادق به غم سود و زیانست ۴

یک بوسه از آن لعل می آلود خدا را
کان شکر و یاقوت دوای خفقانست ۵

غم نیست کسی را که بهشت است نشمین
کی پیر شود هر که اسیر تو جوانست ۶

چون زردی رخساره نشانی بود از عشق
عشاق تو را زان همه رنج یرقانست ۷

هر صبح به گلزار هوا غالیه بیز است
تا زلف که در راه صبا مشک فشانست ۸

ما نیک بجستیم نشان تو در آفاق
رنگی نه که گوییم که بهمان و فلانست ۹

انوار تو در جمله ذرات هویدا
بیش از همه در مهدی و هادی زمانست ۱۰

دیدن نتوان هیچت و پیداست که هستی
چون روح که اندر تن و معنی نه بیانست ۱۱

تا ساقی دور است شه بزم ولایت
آشفته کجا چشم به دست دگرانست ۱۲