شماره ۲۳۱ - گلم میار خدا را تو باغبان عنایت

گلم میار خدا را تو باغبان عنایت
خزان ما زبهار تو کی رسد بنهایت ۱

بهل که به نشود داغ دل زمرهم اعیار
عتاب دوست بسی به که از رقیب عنایت ۲

مگر بروز فراقت حدیث هجر بگویم ‏
که شام هجر ندارد باین حدیث کفایت ۳

هزار دوست گرفتم ولی بشام فراقت
بغیر مردم چشم کسی نکرد حمایت ۴

بکشت غیرت عشقم اگر چه پا بدرستی
ببین که رشک محبت رسیده تا به چه غایت ۵

نه زهر عشق چشیدی نه بار هجر کشیدی
بدان که فرق بسی از روایتست و درایت ۶

زبیم برنکشم آه در قفای رکیبش
مباد شعله آهم کند بدوست سرایت ۷

چنان که یوسف و یعقوب را رساند بکنعان
مگر خدا برساند تو را بمن زعنایت ۸

بآتش دل درویش هیچکس چو نبخشد
مگر که ساقی کوثر کند زلطف شفایت ۹

گلوی تشنه نخورد آب خوش زجدول تیغت
اگر چه غیر بقتلم بسی نمود سعایت ۱۰

ززلف تو کند آشفته جلوه ی بتو حاشا
کسی زمنزل مألوف خود نکرده شکایت ۱۱