شماره ۲۶۹ - مرا بساخت میخانه تا که راهی هست

مرا بساخت میخانه تا که راهی هست
گمان مکن که مرا ره بپادشاهی هست ۱

از آن زمان که گشودم دو چشم برویت
دو دیده کور اگر بر کسم نگاهی هست ۲

هم از تو شکوه کنم پیش تو بعرصه حشر
مگر بغیر تو آن روز دادخواهی هست ۳

برو که تا نکند ناز سرو در بستان
بیا که چرخ بنالد بخود که ماهی هست ۴

کجاست برق جهانسوز من بگو او را
بیا بسوز دراین دشت اگر گیاهی هست ۵

بپوش ساعد سیمین بگاه دعوی خلق
جز آن دو دست نگارین مگر گواهی هست ۶

حدیث نقطه موهوم یافت دل زلبش
مگر حکیم در این نکته اشتباهی هست ۷

دلا تو یوسف و سیمین ذقن بتان هر سو
زهر طرف چه شتاب آوری که چاهی هست ۸

در دگر چه زنی غیر عشق آشفته
بغیر کوی مغانت مگر پناهی هست ۹

گناه کهنه درویش شست مدحت تو
بشو زآب گر او را زنو گناهی هست ۱۰

چو روسیاهی آشفته بنگری زکرم
بگو بخیل غلامان من سیاهی هست ۱۱

میان واجب و امکان که ملکهاست وسیع
بجز علی تو مپندار پادشاهی هست ۱۲