شماره ۳۹۲ - زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود

زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود
رعنا پسرا این همه رعنا نتوان بود ۱

در حسن زنی نوبت یکتائی و وحدت
آخر نه خدائی تو و یکتا نتوان بود ۲

گر خود ملکی از چه مجاور بزمینی
گر حوری و غلمان که بدنیا نتوان بود ۳

ترکان همه خونریزو ندارند محابا
لیکن چو تو بی خوف و محابا نتوان بود ۴

از نخل تو تا چند نچیدن رطب وصل
عمری بتماشا و تمنا نتوان بود ۵

بر کوه نهی بار غم عشق بنالد
بالله که چون کوه توانا نتوان بود ۶

چون دیگ زند جوش اگر دل عجبی نیست
آسوده بر این آتش سودا نتوان بود ۷

گر سرو سهی بالا ور ماه تمام است
هرگز که باین چهره و بالا نتوان بود ۸

دارند بتان ناخن مخضوب زحنا
با پنجه سیمین مهنا نتوان بود ۹

گیرم که شوی رستم دستان بشجاعت
مانند علی والی و والا نتوان بود ۱۰

آشفته شکر ریز شدی زآن لب شیرین
گویا چو تو ای مرغ شکر خا نتوان بود ۱۱