شماره ۴۰۵ - روزگاریست که افلاک بکین میگذرد

روزگاریست که افلاک بکین میگذرد
کار عشاق بدور تو چنین میگذرد ۱

چند گوئی که مه از بام فلک میتابد
بنگر آن ماه که بر سطح زمین میگذرد ۲

خویش را مشتری از بام سپهر اندازد
با چنین جلوه گر آن زهره جبین میگذرد ۳

آهوی چشم تو چون دید بچین خم زلف
از سر نافه مشگ آهوی چین میگذرد ۴

کیست آن شعله جواله که بر برق نشست
که تف شعله اش از خانه زین میگذرد ۵

خط بگرد لب تو فتوی خونم بنوشت
کار شاهان همه از خط و نگین میگذرد ۶

مه و خورشید کشیده بدم از اژدر زلف
معجزه میکند و سحر مبین میگذرد ۷

هر که بر کفر سر زلف تو ایمان آورد
آری آشفته صفت از دل و دین میگذرد ۸

هر که دادند رهش بر در میخانه عشق
همچو آدم زسر خلد برین میگذرد ۹

جا بکریاس نجف گر بدهندش زشرف
از سر رتبه خود روح امین میگذرد ۱۰

پیر کنعان من و تو هر دو پسر گم کردیم
به تو یارب چه گذشته بمن این میگذرد ۱۱