درباره جیحون یزدی

میرزا محمد جیحون یزدی ملقب به «نواب»، مشهور به «تاج‌الشعرا» و متخلص به «جیحون» (زادهٔ ۱۲۵۰ قمری در یزد، درگذشتهٔ ۱۳۰۱ قمری در کرمان) یکی از شاعران مشهور یزدی دوره قاجار بود.
وى تحصیلات متداول را در زادگاهش یزد گذراند اما ترک وطن کرد و چندى در ایران، هندوستان و اسلامبول به اقامت داشت. وی سرانجام در کرمان اقامت گزید و در همین شهر درگذشت.
جیحون یزدى از شعراى آیینى در عصر ناصرى است. اگرچه او در غزل از سبک عراقى پیروى مى‌کند، ولى قالب شعرى او از لحاظ سبک‌شناسى، در سبک خراسانى شکل مى‌گیرد، خصوصا قصاید و مسمطات او که نشان مى‌دهد سرایندۀ آن‌ها از ادامه دهندگان راه بانیان نهضت بازگشت ادبى است. وى در اغلب قالب‌ها شعر سروده ولى در سرودن مسمط و قصیده تواناتر است.
جیجون یزدی مجموعه‌ای به نام «نمکدان» دارد که همانند پریشان قاآنی به سبک گلستان سعدی نگاشته شده است.

در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - رندان به فضایل مسپاسید مرا شماره ۲ - خیز ای حبشی موی و فرنگی آداب شماره ۳ - این مقبره کش آیت ظل اللهی است شماره ۴ - جیحون که بهره میکده میخواری اوست شماره ۵ - بر خاوری از تیر وزحل چاکری است شماره ۶ - بی ذکر علی صومعه و دیری نیست شماره ۷ - مفتی زمی مفت در انکار نبود شماره ۸ - امروز ملک زاده ضرغام نبرد شماره ۹ - لیمو زلبت چو شکر ناب شود شماره ۱۰ - حاجی که زساز عیش سوزی نخرد شماره ۱۱ - سیل ار سوی شه شد دلت از جانرود شماره ۱۲ - شهزاده نادر آن وحید همه شهر شماره ۱۳ - خیاط پسر کز مژه کین ورزش شماره ۱۴ - دِهْ سرخ‌مِیی کَز تُتُقِ اَنوارش شماره ۱۵ - آنشوخ که زد شرر بجانها خشمش شماره ۱۶ - شهزاده محمد ای شه شیر مصاف شماره ۱۷ - آن مرد شریف نام مردود کثیف شماره ۱۸ - ایفرق ترا تاج تفاخر بفرق شماره ۱۹ - آنچای که چون خور دهد از جام شعاع شماره ۲۰ - زاهد چه پی کوثر و زمزم گردم شماره ۲۱ - تا کی دم پستی و بلندی بزنیم شماره ۲۲ - عمری به جهان چو پایکوبی کردم شماره ۲۳ - دلاک پسر نکار مه پیکر من شماره ۲۴ - عطارد پسر شکر ز مرجانم ده شماره ۲۵ - گویند بمعراج که امریست جلی شماره ۲۶ - گر رسته شوی جنت و کوثر خواهی